verhoudingen, hun aangeboren neiging tot het nemen van snelle, soms vliegensvlugge besluiten, hun lust om bijkomstige kleine factoren te veronachtzamen in het volgen van algemeene groote lijnen, niet de geschikte personen om als „rechters" op te treden. Nog in het laatst van de vorige eeuw werden er vooraanstaande mannen gevonden, die dat „eigen rechtertje spelen" afkeurden. 
Men overzag dat de omvang, die de zaken namen en de complexiteit van het moderne verkeer, de moderne ineenstrengeling van nationale en internationale belangen, gepaard aan een ongekende vlucht van den handel tengevolge van de groote technische verbeteringen van telegrafie en telefonie, steeds meerdere wrijvingspunten veroorzaakten, die, wilde de beslechting daarvan niet al te storend op de verdere ontwikkeling van de zaken werken, een snel en een goedkoop recht vorderden. 
De gang van zaken bij de gewone rechtbanken hield met dezen eisch geen rekening en hield geen gelijken tred met de snelheid waarmede de handelstransacties toenamen. Tevens waren de gewone rechters niet altijd even gelukkig in de keuze van de deskundigen, bij wie ze de technische of vakkundige voorlichting zochten. Ik neem aan dat het een rechter niet mogelijk is steeds de juiste mannen aan te wijzen, omdat eenzelfde belangengroep vaak uit zooveel gespecialiseerde onderdeelen bestaat, dat die voor een buitenstaander niet altijd te onderkennen, zijn en de kennis van een der onderdeelen kan ontbreken aan een lid van dezelfde groep, wanneer hij dit onderdeel niet als bedrijf beoefent. 
Uit een en ander volgde de allengs meer en meer gevoelde behoefte aan de exceptioneele rechtsmacht, aan een rechtspraak, die zich kon en wilde aanpassen aan dezen groeienden omvang en diversiteit van den handel. Een rechtspraak, die bij alle andere voordeelen, ook dat bood, dat de geschillen beoordeeld en berecht zouden worden door deskundigen, door