mende kniesoor, gcen valsch-mystieke 
droomer, geen in afzonderings-hoog- 
heid poseerende somberling en hyste- 
ricus, bij wiens ziekelijk humeur een 
compas noodig bleek. Als een zwaar- 
gerammeide burcht wierd soms zijn 
leven, maar nooit maakte zijn wan- 
hoop godslasteringen in hem wakker. 
Ook als knaap hield hij zieh overeind 
met de titanische energie van zijn 
psyche. Ja, hij ving de zonnigheid 
der Von Breuning's op, hij koesterde 
zieh in die familie-innigheid. Zijn stug 
gevoel brak. Hij kwam tot schateren, 
stoeien, plagen, zoodra de bloeiende 
knaap zieh uit zijn stuursche be- 
schroomdheid had losgewerkt en met 
onverdrukten durf zijn schalksche 
invallen mocht uitspreken, zonder 
vrees voor snauw en beknorring, 
zooals in het druilende leven van 
grauw verdriet bij hem thuis. In zijn 
woning smoorde de lach, stierf de 
humor. Maar de levens-gretige Von 
Breuning's, met hun snakerijen en 
prikkelende guitigheden, lokten zijn 
112