9i 
i 
ACHTSTE HOOFDSTUK. 
Vrouw Sibylle stond in den hoogen melkkelder en 
schepte ijverig room af in een paar aarden schoteltjes 
voor de dienstboden bestemd, naast haar zat freule Isa- 
bella op een omgekeerde waschtobbe treurig voor zich 
uit te kijken. 
— Gelooft ge heusch, Sibylle, dat wij nog een schotel 
meer moeten opdisschen, als Lothar morgen een paar 
vrienden uit het dichtst bijgelegen garnizoen meebrengt? 
Is het bepaald noodig, Sibylle, kunnen wij ons in het 
geheel niet met den kalkoen alleen behelpen? De laatste 
dagen hebben ontzettend veel geld verslonden! Het jonge 
meisje zuchtte diep en richtte een angstig vragenden 
blik op het roodachtig gezicht der kleine vrouw. 
Moeder Sibylle zette een oogenblik overleggend de beide 
armen in de zijde. „Wel, nee, freule Bellaatje, dat kan 
niet anders!" en energiek schudde zij eindelijk het hoofd, 
„het zou een heidensch spektakel geven bij mevrouw en 
den luitenant! En -dan nog die verwende jongens, die 
mesjeu huzaren, die zullen naderhand den neus voor ons 
optrekken, als hier niet alles toeging, zooals het in een 
grafelijk huis past! Wanneer ge niet toekomt, zal ik 
leenen, zeide mijnheer uw broeder, en mevrouw uwe 
moeder stemde daarmee in! Ziet u, lieve freule, toen die 
kleine heks freule Dagmar gekomen is, ging het lieve 
leventje zijn gang, en er werd iederen dag gekookt en 
gebraden, dan zoo en zooveel bedienden en daarbij die 
fijne keukenmeid uit de stad,  die maar kommandeert