- 22 - 
door zonnewarmte, een ontwijken der lucht voorkomen 
werd. 
De kolf b had steeds bij alle proeven een inhoud 
van ongeveer 140 c.M3. De inwendige doorsnede der 
aangesmolten buis a was bij alle experimenten nauw- 
keurig dezelfde, n.1. 4 m.M. 
De op onderstaande wijzen verkregen caoutchouc- 
monsters werden in de kolf b in 100 cM3. benzol 
opgelost, waarna de benzol werd afgedestilleerd, zoodat 
de caoutchouc in een dun laagje van steeds hetzelfde 
oppervlak tegen den wand der kolf terugbleef. Om 
de laatste sporen benzol en water te verwijderen 
werd daarna het kolfje gedurende een uur in eene 
droogstoof bij 105° C. geplaatst. 
Telkens na 24 uur werd bij dezelfde temperatuur, 
waarbij de proef was ingezet, de stijging van het kwik 
in de buis a waargenomen. Daar alle buizen juist 
denzelfden inwendigen diameter bezaten, leverden de 
zoo verkregen cijfers direct vergelijkbare waarden voor 
de oxydeerbaarheid der betreffende monsters. 
Zoodra bij een der proeven de stijging van het 
kwik in buis a bijna het niveau van het kwik in 
buis c bereikt had, werd na de aflezing, de buis a 
uit het kwik gelicht, zoodat opnieuw lucht kon toetreden. 
De dan volgende waarnemingen werden nu bij de 
vorige geaddeerd, om de totale stijghoogte te vinden. 
Telkens wanneer eene totale stijghoogte van ongeveer 
200 c.M. bereikt was, werd de buis a wederom uit 
het kwik gelicht, en daarna luchtledig gepompt, waarna 
de lucht weer werd toegelaten. Daardoor werd bereikt, 
dat de lucht in deze kolfjes weer ongeveer dezelfde 
samenstelling kreeg als die in de kolfjes, waarin de 
caoutchouc nog zeer weinig geoxydeerd was, m. a. w. 
dat de qxydatie steeds onder zooveel mogelijk gelijke 
omstandigheden plaats vond. 
Voor de eerste serie proeven werden zes monsters 
caoutchouc bereid uit versche latex van ongeveer 25- 
jarige boomen uit den Cultuurtuin te Buitenzorg.