XII. 
Den avond van dienzelfden Zondag ging Hal Mary Burke 
het beloofde bezoek brengen. Zij deed de voordeur van haar 
huisje open om hem in te laten, en zelfs bij het zwakke licht 
van het kleine petroleumlampje kreeg hij een sterke impressie 
van gezelligheid en warmte. „Hallo", zei ze, juist als bij hun 
eerste ontmoeting. Hij trad binnen en zag dat haar katoenen 
japonnetje netjes gestreken was. Op haar schouder, waar de 
scheur was geweest, zat nu een klein stukje onverschoten blauw 
katoen. In het huisje waren maar drie vertrekken. Twee daarvan 
waren slaapkamers en Mary ontving dus haar gast in de keuken. 
De wanden waren kaal, er hing zelfs geen klok. De eenige 
aantrekkelijkheid die het meisje aan het vertrek had weten te 
geven was die van zindelijkheid. De planken vloer was schoon- 
geschrobd en met wit zand bestrooid, ook de tafel was geschrobd 
en de ketel en theepot waren blinkend geschuurd. Mary's broertje 
en zusje waren ook aanwezig: Jennie, een donker kind^ 
tenger en schuw met groote, treurige oogen, en Tommy, een 
dikke jongen met een ronden kop, zooals er talloozen liepen in 
het kamp. Beiden zaten stijf rechtop op hun stoel en sloegen 
den bezoeker met zekeren wrok gade, naar hem voorkwam. Hij 
veronderstelde dat ook zij aan de algemeene schrob-partij onder- 
worpen waren geworden. En daar de dag van het bezoek niet 
nauwkeurig was vastgesteld, was het niet onmogelijk dat zij 
reeds eenige avonden „geschrobd" waren en Hal kon zich levendig 
indenken, dat dit met minder vriendelijke gedachten aan het 
adres van Mary's nieuwen „jongen" was gepaard gegaan. 
Mary was eenigszins onhandig en verlegen. Zij bood Hal 
geen stoel aan, en bleef besluiteloos staan. Toen Hal een paar