10 
Wiles helle er in pong mei ríksdaelders útit kaminet 
en kaem der mei by Beitske. 
— „Nou," sei er „hofolle jild hest nou to barren? 
Fiertich goune scoest fortsienje, en hofolle wiken benne 
wy nei maye ? 
— „Krekt sauntsien wike, en der seis wike by."..... 
— „Seis wike! hwet wo'st der mei ?" 
— „Jy matte my fen seis seis wike jaen." 
— „Ik dy seis wike jaen ?! — Op din kop! — Dat 
krigest dou fen my net. — Aste by de tiid 6f din jild 
ha woste, den kenste 't krye — en oars kryst gjin cent." 
— „Ik mat seis wike boppe dien ha, en oars wolik 
neat ha.   Den seil ik ris sjen as er ek riueht is." 
— „Wel dou skítfenín aste biste! Hwet praetst dou 
hier fen riueht! Ik skit hwet in din riueht! Doch din 
best! ik seil er op wachtsje. Mar nou mast ek mar ris 
hwet heel fluch meitste datste er op öf komste; ik wol 
sa'n sleep net mear onder de eagen ha." 
Hy brocht sin ríksdaelders wer in 't kaminet, en Beits- 
ke makke tarissing om foart to gean. Hia pakte hwet 
klean m in döek, dy se meinimme woe, en hiar oare 
spülen gingen in de kiste gear. Der waerd ik ek by 
smiten, do ging it lid op 'tslot, en Beitske ging de 
doar üt: it bigoun do ek al sahwet dei to wirden. 
Do de faem foart wier rekken Lomme en Taepke yet 
ris onklear, hwent hia woe de faem net foart hawn ha. 
„En 'tis ek to gek," sei se, „datst hiar gjin jild jown 
heste; nou krye wy de fieldwachter hier ek yet mei in 
hele bulte sok, en den tilt de hele boerren der fen op. 
Seis wike matte wy doch jaen, dat scitte wis wirde."