82 
se ek to wachtjen dat se raer de win fen foaren 
krige. 
Piter. Nou, dat think ik ek wol. Mar stil, der 
komme se oan, gean nou oan 't feyen, oars trankt 
se datst neat dien heste. 
Janke. (Gjit in bitsje oan H feyen.) Nou, lit se 
thinke hwet se wol. 
De foarigen, Sape, Beitske, Doeke, Syke. 
Beitske. (tsjin Janke.) Ho is % hest it ek foun, 
Janke ? 
Janke. Ne, frou, ik kin neat fine. 
Beitske. Hest wol goed oeral west? 
Janke. Ja, oeral, frou! Ik hab alles fen 'tplak 
hawn en oeral goed ünder wei fage. 
Beitske. Hjir ünder 'e pultrom ek? It liketmy 
ta datst der net west heste? (Hja sjocht oeral ünder 
en nei.) It liket my ta datst oeral lang net fage heste. 
Janke. Net? hearingen, minsken! ikwit net ho 
de frou dat sidze doar! Piter het er by stien, ho 
dat ik hjir alles oeral helle ha. 
Beitske. Ja, Piter seil wol krekt sidze saastou 
seiste. Mar ik sids datst nearne west heste mei de 
feger. 
Janke. Den hie de frou it sels mar dwaen moatten. 
Beitske. Ja, in gre*te müle heste! As dinhan- 
nen ek sa goed wieren as din bek, den scoe 't 
wol gean. 
Janke. As ik de frou net nei 't sin bin, den 
krasje ik ljeawer op; jaen my den min jild mar. 
Sape. Dat snyt er wer raer ütmei jimmebeiden.