maar moest dan barbaars vroeg opstaan. Nu hij echter de eer zou hebben, de beide dames Blommestein te vergezellen, moest hij zich schikken in 's Zondagsavonds weggaan. 
Hij deed dat echter met liefde — 't was best gezeUig, zoo met zijn drietjes. En zoo arriveerden mevrouw met de twee kinderen op den Zondagavond negen uur aan het station Maas. 
Frits droeg de bagage, op de kleine taschjes der dames na, en ze mengden zich in den stroom der reizigers, om naar het contrólehek te komen. 
Moeder had gemeend, dat alleen vader haar zou komen afhalen. 
Daar ging echter een verwelkomend gejuich op uit een der vele groepjes wachtenden achter het hek. De bolleboozen stonden naast vader op een rij geschaard en joelden en wuifden, dat de drie reizigers hun vooral toch niet zouden voorbijloopen. Ze omringden thans moeder en de beide kinderen, zoenden, vroegen, namen taschjes aan, vertelden — 
Toen gaf vader moeder een arm, de bolleboozen namen Frits en Anneke in hun midden. 
En voort ging 't, huiswaarts, druk pratend en informeerend. 
Vader en moeder zeiden niet veel. Ze keken maar en luisterden, naar het vijftal voor hen uit. 
Zoo nu en dan stieten ze elkaar eens aan en zagen elkaar lachend in de oogen. 
Een groote zorg was van hen afgenomen. 
Want ze dorsten 't nu te gelooven, nadat ze er bijna aan gewanhoopt hadden: 
Anneke van den Dokter was nu eindelijk Anneke Blommestein geworden!