der Commissie buiten de leden der Tweede Kamer te zoeken. En wanneer nu, aldus vervolgde spreker, de leden der Commissie worden gekozen uit leden dezer Kamer, dan is er, met het oog op het aanhangige ontwerp van wet tot herziening der Ongevallenwet 1901, alles voor te zeggen, dat ook het hoofd van het Departement, waaraan de zorg voor de sociale verzekering is opgedragen, als Voorzitter in de Commissie zitting heeft. Nadat hiermede de Voorzitter de motieven, welke bij de samenstelling der Commissie hadden voorgezeten, had in het licht gesteld, ving de Commissie haar werkzaamheden aan. 
In de eerste plaats moest worden vastgesteld over welke vaststelling van punten, de risico-overdracht betreffende, het onderzoek der jJ!J£jj?°ft van on' Commissie zich zoude hebben uit te strekken. 
De Commissie besliste, dat het onderzoek in het bijzonder de hieronder volgende onderwerpen zoude betreffen: 
1. De kosten der verzekering van de niet bij de Rijksverzekeringsbank aangesloten werkgevers; besparing op de Rijksverzekeringsbankpremie. 
2. Controle op door een ongeval getroffen arbeiders door de werkgevers. 
3. Invloed van de risico-overdracht op den geldelijken toestand der Bank; invloed op de administratiekosten der Bank. 
4. Voorkoming van ongevallen tengevolge van zorg door de werkgevers voor beveiliging. 
5. Tewerkstelling van ongovalspatienten na anatomisch herstel ter bevordering van functioneel herstel. 
6. Misbruik in verband met de vaststelling van het bedrag der rente: de werkgever geeft den getroffene, voordat de blijvende rente is vastgesteld, goed betaald werk, zoodat, in verband met het geringe loonverlies, door het Bank-bestuur een lage rente wordt toegekend; daarna wordt den arbeider ander, minder betaald, werk gegeven, zoodat de arbeider te weinig rente ontvangt. 
7. Selectie van arbeiders als gevolg van de risico-overdracht; uitstooting uit het bedrijf van eenoogigen, epileptici, ouden van dagen, zulks met het oog op het grooter gevaar, dat dezen loopen voor ongevallen en de ernstiger gevolgen van ongevallen. 
8. Niet aangeven van ongevallen; vrees van de arbeiders om aanspraak op schadeloosstelling te maken, met het