6i 
In verband met het resultaat, waartoe wij door ons 
onderzoek zijn gekomen, moeten wij ons aansluiten bij 
het voorstel van Balina om den naam leucoderma te 
vervangen door een andere, die beide kenmerken van 
het verschijnsel — het pigmentverlies en de pigment- 
vermeerdering — doet uitkomen. Balina wil het daarom 
noemen „syphilide leuco-pigmentaire", waarbij hij zelf 
opmerkt, dat dit „syphilide" niet geheel juist is. Ons 
zou daarom „leucomelanoderma syphiliticum" beter lijken. 
Wel is deze naam neutraler, maar hierbij loopt men de 
minste kans eigenschappen in te voeren, die men niet 
alle kan verantwoorden. 
Fournier heeft de naam „leucomélanodermie syphili- 
tique" gebruikt voor pigmentveranderingen, die hij zag 
achterblijven in twee gevallen van papulo-tuberculeuse 
circinaire syphiliden en die hij beschrijft als vitiligineuse 
vlekken door gehyperpigmenteerde velden omgeven. 
Voor ons zijn deze gevallen confluerend leucoderma 
en is er dus geen bezwaar den naam, die hij aan die 
enkele zeldzaam voorkomende typen geeft, over te 
brengen op het verschijnsel in het algemeen. 
Menen we door ons onderzoek de uiterlikheden van 
het leucoderma beter te hebben leren kennen, voor de 
verklaring van het verschijnsel moeten we noodzakeliker- 
wijs nog in het land der hypothesen terecht komen. De 
nieuwste opvattingen omtrent de pathogenese nagaand, 
hebben we gezien, dat de meeste auteurs het er over 
eens zijn, dat de basaalcellen ter plaatse van de witte 
vlekken tijdelik hun pigmentvormend vermogen hebben 
verloren. De epidermiscellen worden dus in deze ene 
speciale funktie verlamd. Sommigen achten het enkele 
aanwezig zijn van de spirochaeta pallida in de huid voor 
deze pigmentatieverlamming reeds voldoende, terwijl 
anderen een door het syphilities virus veroorzaakte vaat- 
ontsteking als directe oorzaak aannemen (Géber). Het