land van den kant van Japan dreigde. Reeds vóór den 
oorlog had het aan waarschuwingen van tal van zijden 
niet ontbroken en het mocht dan ook onwaarschijnlijk 
worden geacht en eigenlijk heel naïef, dat de Nederlandsche 
regeering, voor zoover zij dit kon, aan deze zaak geen 
aandacht meer zou schenken, omdat bij voorbeeld in een 
deel der pers getracht werd het wantrouwen te sussen. 
Meer dan ooit moet Nederland op zijn zaak letten en het 
blad waarschuwt er voor, dat Japan uitstekend op de 
hoogte is van al wat de koloniën betreft. Japan was dit 
reeds vóór den oorlog en zou dit tijdens dezen oorlog, 
waar Japan niet voor niets aan deelneemt, zeker niet 
minder zijn. Als de Centralen vernietigd worden, zal 
ieder ander — schrijft het blad — al of niet door 
gemaakte geheime verdragen, vrij spel hebben. Worden 
de geallieerden vernietigd, dan zal Japan zeer zeker niet 
behooren tot die vernietigde partij. Daar zijn de Japs veel 
te slim voor. 
Doch niet alleen in geschriften en in de pers van 
Nederland, doch in het hart zelf van het Nederlandsche 
volk is verontwaardiging gewekt door het bedrijf der 
Entente-staten. Het Nederlandsche volk, dat volk van zes 
millioen zielen, dat over veertig millioen zielen in Indië 
regeert, heeft zijn koloniaal bezit lief gekregen en beschouwt 
het als een deel van zich zelf. Indië en Nederland behooren 
bij elkaar; een gewelddadige scheiding zoude voor beide 
noodlottig wezen. Handel en nijverheid van Nederland 
vinden hun voedingsbodem in Indië, terwijl Indië op zijn 
beurt zich ontwikkelt en de beschaving tegemoet treedt 
aan de hand van Nederland, waaraan het door banden 
van eeuwenlange trouw en vriendschap is verbonden. 
Doch bovenal vraagt Nederland een handhaving van 
het Recht en met heilige verontwaardiging neemt zij kennis 
van de smadelijke bewoordingen van Sassenof in diens 
telegram van 8 Februari 1915: „Het is mogelijk, dat 
Japansche troepen op grond van de militaire noodzake- 
14