der gebeeldhouwde kariatiden peinzend in de kamer en leeuwenkoppen beten in verstarde grimmigheid op dofkoperen ringen. / 
Boven op de eene kast stond een krijtwitte Minerva met blinde oogen en op de andere glimlachte een ijskoude Venus van Milo. 
De haard was gesloten met een kil glanzenden koperen schuif, die elke herinnering aan koesterende warmte afbrak. 
De rechtlijnige schoorsteenmantel torschte een granieten pendule, die even onhoorbaar als nauwgezet zijn eentonige plicht vervulde en aan beide zijden ^.geflankeerd werd door groote vazen van hetzelfde' koudglimmende gesteente. 
Boven den schoorsteen hing het geschilderde portret eener dame van middelbaren leeftijd, met strenge oogen en een vastberaden mond; in de rechterhand hield ze een waaier aan een koord, dat afhing langs' haar crinoline, de linker rustte op een stapel folianten, die op een tafeltje lagen, op welk zelfde tafeltje ook een stuk papier was ontrold, waarop de naam en de leeftijd dezer grootmoeder van professor Maranus waren vermeld. 
Aan den rechter en linker zijwand, en ook in het penant tusschen de twee ramen, hingen de beeltenissen der mannelijke voorzaten van den professor; zelfbewuste, deftige heeren met bakkebaarden en stropdassen. Een had zijn rechterhand hoog in zijn vest