DE TENTOONSTELLING DER GENTSCDE BLOEMENZAEL. 
Dat haer, na vlugtigc uren wacht ? 
Roept hy tien stcrvling toe, ontloken als de bloemen: 
Vergeet my niet, en wil op geene schoonheid roemen: 
Na d' ochtendblos de lange nacht. 
Treurt hy om eenig' aerdschen engel, 
Roos van één morgenstond. die botte, bloeide en viel ? 
Paert hy zyn klagt, tot dieper aengreep in myn ziel, 
Aen al dit lachend kleurgemengel ? 
Neen, u is die cypres gewyd, 
Wiens avondstond alleen wat kalmte werd gegeven; 
Die eindlyk slapen moogt na 't doorgezwoegde leven, 
Gelyk de held na heetcn stryd. 
U huldigt stil dit vale loover, 
O vader Willem!... Vrede en eerbied uwer asch! 
Natuur vereert den Man, die Gent genegen was, 
En 't hart vloeit van erkentnis over. 
Geen bronscn beeld, geen marmren graf 
Kan d' ouden onderdaen, o Vorst, zoo innig treffen. 
Die hulde is uwer waerd, dien eenvoud hoog kon hellen 
En uw gedachtnis blyft uw staf.