kregen ze den wagen met vereende krachten voort. 
's Avonds aan den maaltijd spraken de knechts over 
het schandelijk gedrag van Jansen. „Ik wou," zei er 
een, „dat hem morgen hetzelfde ongeluk overkwam." — 
„Ik ook," zei de boer, „en dan wilde ik wel, dat wij er 
bij waren." — „Ja juist," was het antwoord. „Dan kon 
hij ook eens wurmen, en wij zouden het aankijken en 
hem braaf uitlachen." 
„Neen, zoo meen ik het niet," zei de boer weer. „Als 
dat gebeurde en we waren er bij, dan zouden we hem 
eens laten zien, hoe hij met ons had moeten doen; we 
zouden hem helpen, zooveel we konden." 
„ Maar baas," zei de knecht, „ zou je dat nu wezenlijk 
doen? Hoor eens, het spreekwoord zegt: Al te goed is 
buurmans gek, en dat is een waar woord. De kerel zegt 
nu al, dat je hem niet aandurft. Dan zou hij nog meer 
pochen, geloof dat maar vrij." 
„Dat is zijne zaak," zei de boer, „en onze plicht ia 
het, anderen in nood bij te staan." 
Toen haalde de knecht de schouders op en zweeg. 
Eene week later, na eene hevige onweersbui, bleef de 
wagen van Jansen bijna op dezelfde plek steken. Nau- 
welijks had Yalk dit bemerkt, of hij ging er met een 
paar knechts en het noodige gereedschap naar toe, om 
hem te helpen.' De andere boeren, die het zagen, lachten