62 
que des gueux), gaf aanleiding, dat de verbondenen het 
scheldwoord als een eernaam opvatten, en zich zeiven en allen, 
die tot hunne partij behoorden, voortaan Gewzmnoemden. 
Het verzoekschrift had echter weinig uitwerking. Wel 
sloeg de Landvoogdes, voor opschudding vreezende, eene 
matiging der plakkaten voor, maar men wenschte de ge- 
heele afschaffing, en zond, om den Koning daartoe te 
bewegen, twee edelen naar Spanje, die echter beiden in 
het geheim omgebracht werden. 
Intusschen maakte de Hervorming hier te lande groote 
vorderingen, en de verbondenen beloofden, zoo men wil, 
aan de Hervormden hunne bescherming. Van deze stem- 
ming der gemoederen maakten ongelukkigerwijze eenige 
dwepers en onruststokers gebruik, om de lagere klassen 
des volks op te hitsen, waarvan de zoogenaamde beelden- 
storm het gevolg was. Door valschen godsdienstijver ge- 
dreven, sloeg het gemeen, eerst in Vlaanderen, en on- 
middellijk daarna ook in Brabant en Hollaivi, tot de 
gruwelijkste baldadigheden over: honderde kerken en kloos- 
ters werden geplunderd en verwoest, de beelden, schilderijen 
en andere kostbaarheden en kunstwerken, die ze versier- 
den, op de schandelijkste wijze vernield (Augustus 1566). 
De onverwachte tijding van het gebeurde bracht eene 
geweldige ontsteltenis in het geheele land teweeg. De 
Landvoogdes, door schrik bevangen, beloofde, om tijd 
te winnen, aan de verbondene edelen vrijheid van gods- 
dienst en opheffing van de Inquisitie, indien zij hunne 
medewerking toezegden om de ongeregeldheden te keer 
te gaan. De edelen van hunne zijde waren hoogst veront- 
waardigd over de gepleegde buitensporigheden. Hoewel 
deze niets gemeens hadden met het verbond, dat tot nu 
toe op eene bedaarde en wettige wijze de opheffing der 
bestaande bezwaren had zoeken te verkrijgen, onttrokken 
zich een groot aantal van de Katholieke leden aan verdere 
medewerking, daar zij zich hevig gekrenkt gevoelden 
door de plundering en verwoesting hunner kerken.