De jonge dominee :, roman /, door J. Eigenhuis.

Lessen over het leven en de brieven van den apostel Paulus / door Elisabeth H. Green ; naar...

Bibliographic data

Monograph

Title:: De jonge dominee :, roman /, door J. Eigenhuis.

Author:: Eigenhuis, J., 1866-1944

Publisher:: Amsterdam :, Maatschappij voor Goede en Goedkoope Lectuur,

Date:: [1913]

Extent:: 174 p. ;

Dimensions:: 19 cm.

Shelfmark:: UBM: 1303 H 41

MD_HANDLE:: https://hdl.handle.net/11245/3.35336

Keyword:: 1900-1999; 18.11 Dutch literature.; Romans (teksten)

Catalogue:: https://pid.uba.uva.nl/ark:/88238/b1990005419870205131

Rights:: This work has been identified as being free of known restrictions under copyright law, including all related and neighboring rights.

f.. io6 lä 2 Kor. LessenX en XXIII). De vijand zaait onkruid onder de tarwe (Matth. XIII: 25). Valsche leeraars, die trachtten: a. deze bekeerden uit de Heidenen over te halen om zich te laten besnijden en de wet van Mozes te houden, alsof het geloof in Jezus niet genoeg ware. Dit was tegen hetgeen Paulus geleerd had, en daarom trachtten zij ook b. zijn gezag te betwisten, zeggende dat hij niet waarlijk een Apostel was, zooals Petrus en Jakobus — hij had het Evangelie van dezen ontvangen, dus uit de tweede hand. In den brief antwoordt Paulus op die twee punten. De brief is zeer streng — de eenige van Paulus' brieven, waarin geen woord van lof of dankzegging voor de lezers voorkomt. Hij is bedroefd en verwon- derd — want in deze Gemeente komen erger dingen voor dan in de andere. (Zie Hfdst. I : 6; III : I; IV:9, lo). Het onkruid had de overhand — het werk van den zaaier scheen tevergeefs (IV:iiU Deze Galatiërs zijn zeer warm en ont- vlambaar, maar ook zeer veranderlijk, en bovendien gewend aan een godsdienst met veel uiterlijk vertoon, en zoo werden zij gemakkelijk van het Christendom af- getrokken, dat zoo eenvoudig was, tot den Joodschen godsdienst, die vol was van vonnen en ceremoniën. [Aant. 3]. Laat ons nu zien hoe de Apostel den valschen leeraars antwoordt I 1. Over zichzelven. Wie riep hem tot Apostel? (I: i). Waar had hij hetYjsan- gelie geleerd? Niet van zijn vroegere leer- meesters, want hij was opgevoed als een strenge Jood (I:I3, 14). Niet van de Apostelen, want hij zag ze niet vóór drie jaar na zijne bekeering, en dan nog maar kort (1: 17—19). Maar door eene onmid- dellijke openbaring van Jezus Christus (I : 12). De Apostelen zei ven erkenden hem als met hen gelijkstaande, ofschoon bestemd voor een ander werk — welk? (11:6 — 9). J^' eenmaal was hij zelfs ver- plicht geweest Petrus te bestraffen, toen hij afgetrokken was geworden door de Judaïstische leeraars (II: 11). [Aant. 4]. 2. Over de dwaalleeringen, die onder hen waren. Hoe moest een zondaar be- houden worden — door de wet of door genade ? [Voorb.: Wie voor loon werkt — beroept zich op de wet; wie een gift ont- vangt — deelt in genade of gunst]. Wat had Paulus hun geleerd? (1:6; II: 16; 111:2; V:5, 6). Wat zegt hij van de- genen. die iets anders leeren? (1:8, 9; V: 12). Deze beide zijn niet met elkaar te vereenigen (II: 21; V : 2—4). De Jood- sche wet was maar bestemd o?fi vooreen tijd te dienen — tot Jezus, de beloofde Verlosser, kwam (III: 19). Zooals een kind, ofschoon het erfgenaam is misschien wel van een koningskroon (denk aan onzejonge Koningin), onder voogdij staat, evenals een dienstknecht, totdat hij vol- wassen is geworden en dan vrij is als de zoon (IV: i, 2) — zoo is het Joodsche volk als een kind, onder de wet, die zijn tuchtmeester is tot Christus (III: 24, 25 ; IV : 3). X"u deze Christus is gekomen, is het vrij geworden (IV : 4— 7). Moeten zij nu weer terugkeeren tot den kinder- staat en hunne vrijheid prijsgeven? Dat zou dwaas zijn! (IV :9). Wat zegt de wet zelve? (IV: 21—30. In het beeld van Izaäk en Ismaël toont zij het verschil tusschen den zoon der dienstbaarheid en den zoon der belofte. De Joden zijn onder de dienstbaarheid. Christenen zijn kinderen der belofte — moeten ver^vachten, dat zij zullen ver- volgd worden, evenals Izaäk door Ismaël, maar inoeten hun vrijheid niet prijsgeven (V : i). Bedoelde Paulus deze vrijheid zoo» dat zij doen konden wat hun goed dacht ? O neen, als zij waarlijk Christenen waren, dan zouden zij geleid worden niet door de wet, maar door den H. Geest — en dit zouden zij toonen door een leven van heiligheid en van liefde (V: 13—26). Dan herinnert hij hun aan hun plicht om anderen te helpen, voornamelijk hen, die van hetzelfdegeloofzijn (VI : i —10). Hij eindigt met enkele woorden, die hij zelf in groote letters onder den brief schrijft (VI: 11); [Aant. 5], waarin hij hen nog eens waarschuwt voor de valsche leeraars, die hen zochten over te halen, opdat zij zoo aan de vervolging zouden ontkomen en hun oorzaak geven om over hen te roemen (VI: 12, 13). Paulus wil slechts in één ding roemen — welk? (V: 14). Er is maar één kenteeken van een waar Christen — welk is dat? (V : 15). Als hij dan den brief eindigt, herinnert hij aan zijn eigen lijden, „de litteekenen van den Heer Jezus" [Aant. 6], alsof hij de oude liefde weer wilde doen opwaken — en hij besluit met een heilbede voor hen

Access restriction

Copyright

Full text: Lessen over het leven en de brieven van den apostel Paulus / door Elisabeth H. Green ; naar...

Monograph

Downloads

Full record

This page

Image fragment

Formats and links

Links

Cite

Full record

This page

Citation recommendation