reeds in het bezit van een hofstaat, die te Weenen, zoo goed als te Londen hoog werd gewaardeerd, terwijl men Pruissen tamelijk gering achtte. In Weenen achtte men het huwelijk van de Engelsche prinses met den koning van Pruissen een mésalliance. 
Zoo staat dan ook Duitschland niet alleen historisch, maar ook in andere opzichten ver beneden Oostenrijk. ' Een Oostenrijker van eenige beteekenis is een heer in de volle beteekenis van het woord. Zelfs de kellner en de politieagent toont in zijn houding en zijn optreden een beschaving en eene beleefdheid, waarvan dergelijke menschen in Duitschland geen begrip hebben. De Duitsche politieagent, die als iemand „Schutzmann" tegen hem zegt, op een toon van gezag, antwoordt: „Herr Schutzmann, wenn ich bitten darf" spreekt op een toon van kommando, alsof wij in den tijd waren van den „Korporalstock." 
Op 18 Augustus 1900 waren wij in Weenen. Uit alle streken waren menschen samengestroomd, om den zeventigsten verjaardag van den keizer te helpen vieren en zooveel mogelijk te zien, van wat er op dien gedenk-waardigen dag te zien was. Reeds 's morgens in de vroegte kon men de prachtige kleeding bewonderen van geestelijke en wereldlijke heeren, die zich naar de kerk begaven, waar de keizer de godsdienstoefening zou bijwonen, hoe later op den dag, hoe grooter de menschen-toevloed werd en toen 's avonds in reusachtige afmetingen en in ongekende pracht de illuminaties gloeiden, was de menschenmassa, die zich door de straten bewoog, in werkelijkheid onmetelijk. 
Waar twee straten elkander kruisten, zou de eene menschenmassa moeten wachten, om tijdelijk aan de andere doorgang te verleenen. Indien dit in Berlijn het geval was, zou de „Schutzmann" met het onaangenaamste stemgeluid een paar klanken uitstooten, die moesten verbeelden: „steh'n bleib'n". Maar de Oostenrijksche politie-