43 
Want, was zijn kindsheid vruchtbaar reeds in guitenstreken. 
Eens zou hij ons de liefste duivel zijn gebleken. 
Helaas ! Hij is een Engel slechts ! God nam hem weer. 
'k Beweende hem, dien zoon ; 'k beweende hem wèl zeer. 
Dood werd ik voor de vreugde. — Toch ging ik herleven. 
Uit 't venster werpend al de schatten, die mij bleven, 
Wierp ik de rede weg ; ik zocht vergetelheid. — 
Nadat 'k in overvloed mijn leven had geleid, 
Daalde ik steeds méér : 'k dronk met den droesem in de kroeg 
De grofste zinneloosheid op, in dezer voege, 
Dat ik van de eene buitensporigheid weldra 
Verviel in de and're. De afgrond werd bereikt; waarna 
Ik — te arm aan geld, om in mijn dronkenschap te sterven — 
Ontnuchterd wakker werd : ik moest mijn vrijheid derven. 
— Gij spreekt van Tyburn ; wel, komaan ! Ik ben gereed ; 
Geen schelling meer bezittend, doet het mij geen leed ! 
Laat 't Niet, de Hemel en de Hel 't saam overleggen 
Om 't lichaam — mij rest dan, mijn ziel vaarwel te zeggen. 
Glocester. 
Beken het, Tyrrel, daarvoor is er tijd genoeg. — 
Verkocht ge uw ziel, wanneer de duivel u dat vroeg ? 
Tyrrel. 
Ik zou niet dingen, wat hij daarvoor ook mocht bieden, 
'k Geef haar om niet; een bod zal immers nooit geschieden ! 
Glocester. 
En doet hij 't wel? 
Tyrrel. 
Dan is hij dwaas. 
Glocester. 
Niet zoo geheel. 
Verkoopt gij haar? 
Tyrrel. 
Aan wien? 
Glocester. 
Ik koop haar. 
Tyrrel. 
Voor hoeveel? 
Glocester. 
'k Geef alles u terug. 
Tyrrel. 
Dus? 
Glocester. 
Eerst uw vroeg're deugden.