Niet het antwoord op de vraag, wat God vermag, maar wèl het antwoord op de vraag, welke onze roeping is, moet in dezen onze gedragslijn bepalen. 
En aan den anderen kant moeten wij er tegen waarschuwen, dat men met Christelijk onderwijs zonder meer zich niet tevreden stelle; hoe groot het voorrecht op zichzelf moge zijn, wij mogen er nooit gerust op gaan, dat verstandelijke kennis voldoende zou zijn; het moet een zaak des harten zijn geworden. «Tenzij dat iemand wederom geboren worde, hij kan het Koninkrijk Gods niet zien.» 
Onze belijdenisschriften bepalen, op grond van Gods Woord, ons telkens en telkens weer, niet bij de rechtvaardigmaking van eeuwigheid, maar bij de rechtvaardiging uit het geloof. 
Het is dan ook de zeer ernstige vraag, — een vraag die wij aan alle oud-leerlingen, aan allen, die Chr. onderwijs genoten hebben, voorleggen — is dat onderwijs u reeds tot een blijvende zegen geworden? Zijt gij reeds door een oprecht geloof Christus ingeplant geworden? Is die God des Verbonds de God van uw leven ? en is Christus, het Ver-bondshoofd, uw Borg en Verlosser, zonder Wien gij niet kunt, zal uwe ziel niet den eeuwigen dood sterven? 
Indien gij in dien kostelijken zegen moogt deelen, dan zult gij eerst recht verstaan, voor hoe groot een weldaad God dezen avond gedankt moet worden Dan zal uw hart binnen in u opspringen van vreugd in den God uws heils; dan zult gij eens mogen instemmen in het lied der verlosten en der gekochten, door Christus' bloed; en zal uw God voor den arbeid Zijner genade, aan uwe ziele bewezen, ook in het Chr. onderwijs, eeuwig de eere ontvangen.