') Aangehaald door Görris, blz. 250 en 251. 
s) Schaepman, M. en B. I, Inleiding X. 
•j Alberdingk Thijm, door A. J„ blz. 191 —192. 
werk geregeld den eenen dag door den anderen (niet 300, maar 365 dagen) misschien 12 uur daags, meer dan een fabrieksarbeider, wien men zoo beklaagt«. l) 
Eén ding heeft zijn gadelooze zelfbeheerschende taaiheid hem niet geleerd: het mooie in den groeten geschiedschrijver, den stijl, datgene, wat aan 't werk van andere Nederlandsche historie-meesters, aan dat van zijn vriend Fruin vooral, die «hoogheid» en die «voornaamheid» geeft. Dat ontbrak bij Nuyens, en dat móest hem ontbreken. Dat kan geen mensch achterhalen, die als Nuyens, door de eischen van 't prozaleven in een dwangbuis wordt geklemd. »Men kan zien dat deze boeken door iemand geschreven zijn, die onder de zweep van het leven als rennende schrijven moest». s) 
Nuyens' uiterlijk verschijnen was het tegendeel van 'tgeen de jonge Schaepman wenschte te worden en ook aldra werd: een man van distinctie en hoofsche manieren. Nuyens was de boer. »Als hij de kamer binnenkwam, met zijn door de zon gebruinde gelaatskleur en zelden geschoeide handen, in zware, zwarte lakensche kleederen, die als de Zondagsdracht van een dorper, zijn lange, breede, beenderige gestalte omhingen, vertoonde hij zich aanstonds in de buitengewone bewegelijkheid, die hem eigen was. Zijne handen bleven geene minuut in rust, doch begeleidden zijne gesprekken voortdurend met korte en rappe, nerveuze gebaren- Hij haalde al spoedig een donkerrooden zakdoek uit een zijner pandzakken en begon daarmede te gesticuleeren als met een vlag, die het sein gaf der triomfantelijkheid zijner beweringen. Aldra was het geheele lichaam in beweging, het hooge lijf kwam naar voren en ging terug, en stootte zoo levendig telkens den rug van den stoel, dat de gansche stoel begon mede te verschuiven en aan het eind van het betoog een meter verder van de tafel stond dan waar hij zich bij den aanvang bevond». 3) 
Zijn beeltenis in de koperen gedenkplaat der kerk te Westwoud vertoont een gelaat zoo treffend, dat men er op turen blijft in genot. Die karaktervolle krachtplooi om oogen en mond; dat arduinen voorhoofd; die kin van graniet; diè snijdende neus en die blik als een vlijm. Het geheel omlijst door een