PROEVEN OVER OXYDEERBAARHEID 
VAN HEVEA-RUBBER. 
Onze kennis 
der pekkig- 
heid van rub- 
ber. 
Is het van be- 
lang, ook voor 
de praktijk, 
de oxydeer- 
baarheid   der 
caoutchouc 
verder  te be- 
studeeren ? 
Nadat in de laatste jaren het verontrustende ver- 
schijnsel der pekkigheid van plantagerubber aan tal van 
oorzaken was toegeschreven (warmte, zonlicht, bac- 
teriën, chemische agentia enz.) staat het nu vast, dat 
pekkig-worden het uiterlijk-waarneembaar gevolg is 
eener auto-oxydatie, welke vooral onder den invloed 
van het zonlicht gemakkelijk kan intreden. 
De strijd over de quaestie, of hier al dan niet 
oxydatie in het spel is, is vooral beslecht door de 
onderzoekingen van Fickendey ') en Gorter 2). 
Fickendeys onderzoek leidde tot de belangrijke 
conclusie : zonder zuurstof geen pekkigheid. Gorter 
kon deze uitspraak volkomen bevestigen. Hij bracht 
door elementair-analyse het correcte bewijs, dat pekkige 
rubber een oxydatie-product is. De aard en het ver- 
loop dezer oxydatie werden nader door hem bestu- 
deerd. 
Men heeft wel eens de meening uitgesproken, dat 
het de moeite niet loonen zou, om de pekkigheid 
der caoutchouc verder te bestudeeren, omdat het ver- 
schijnsel gelukkig niet zeer dikwijls voorkomt. Ook 
meende men, kennende den verderflijken invloed 
van het zonlicht, in het vervolg de rubber afdoende 
voor pekkigheid te kunnen vrijwaren door den toe- 
gang van het directe zonlicht in de drooghuizen te 
weren,  rood  glas  voor de ramen te gebruiken enz. 
Maar deze verwachtingen zijn niet geheel in ver- 
vulling gegaan.   Pekkig-worden komt nog steeds voor, 
')   Koll. Zeitschr. 9.81.   (1911). 
2)   Mededeelingen over Rubber no. II. Dept. van L., N. en H