70
van het nieuwe recht vermindering van de conflicten tusschen
de beide Kamers verwacht, ontkent Oppenheim dit, door er op
te wijzen, dat ingrijpende amendementen, die essentiëele bestand-
deelen raken, door de Tweede Kamer wel steeds afgewezen
zullen worden, zoodat de Eerste Kamer dan alleen eenigen tijd
later voor de keus tusschen aanneming of verwerping geplaatst
wordt en deze tijdsduur juist vaak verscherping instede van
tempering van het conflict zal meebrengen. Naast de grooten-
deels negatieve taak van tegenhouden en voorkomen, de Eerste
Kamer meer actief te doen optreden, acht Oppenheim het scheppen
van een bron voor botsingen, welke het geloof aan de nuttige
werking dier Kamer op den duur zullen ondermijnen. Fokker
en Willinge sloten zich bij deze opinie aan; de laatste drong
tevens aan op ontbindbaarheid der Provinciale Staten in gevaf
van ontbinding der Eerste Kamer.
Het commissievoorstel vindt verdediging in de Nota van De
Savornin Lohman, den tegenwoordigen president van den
Hoogen Raad, die echter het budgetrecht geheel aan de Eerste
Kamer onttrokken en haar onontbindbaarheid voorgeschreven
wenscht te zien. 2) Met dezen laatsten eisch vereenigt zich Rüys
van Beerenbroek, die bovendien de beperking der verkiesbaar-
heid van art. 90 behouden wil, echter met schrapping van het
woord „openbare."3)
Op 11 October 1907 volgde de indiening van de regeerings-
voorstellen. Wat de Eerste Kamer betreft, waren de wijzigingen
in overeenstemming met het voorstel der commissie met twee
afwijkingen: het amendementsrecht bleef aan haar onthouden
en de ontbinding der Eerste Kamer zou van rechtswege die der
Provinciale Staten tengevolge hebben.4)
In behandeling zouden deze voorstellen evenwel niet komen;
de verwerping der Oorlogsbegrooting van minister Van Rappard
1) Romeyn I, pag. LXIV en LXXX-LXXXII.
2) Romeyn I, pag. XLVIII-LI.
3) Romeyn I, pag. LXXIII-LXXIV.
4) Romeyn II, pag. 19—22.