Mei 1917. 
dat handje, waarvan het bedwelmende parfum nog in zijn reukzintuig rondwaarde; hij dacht ook aan Nedda Francini, met dat donkere, meditatieve kopje. En hij dacht aan Hilda, zijn blonde nichtje. Deze drie____één ? 
Hij dacht ook aan Hilda's lachen dien middag, toen hij haar zijn spijt betuigde, dat Bruno's kans om benoemd te worden, zoo slecht stond. 
Hij dacht aan 't onderhoud met Bartout en Melchior, die beiden Hilda hadden ontmoet, toen ze daar zat te werken aan haar tafeltje bij. 't raam. 
Zou zij... zou zij inderdaad... en onbewust ? 
Onbewust... die groote, slimme intrige, die leidde tot Bruno's benoeming ? ! 
Professor Maranus schudde 't hoofd. 
Maar dat hij, hij, een Maranus, zich zoo had laten beetnemen en---- 
Professor Maranus keek op, getrokken door een magische kracht en een rilling voer door zijn leden. - De grootmoeder met de crinoline, de voorvader met de globe, die met het doodshoofd en de alchimist, ze lachten hem uit met vernietigende minachting «n vier handen, vier vingers wezen op het devies der familie: 
Nemoludit Maranum!