wereld, maar ook; al gebeurt het allervreemdste, dan nog moet je nooit wanhopen. Geloof in mij, vertrouw op de toekomst....« 
»Hilda!« riep Bruno opnieuw, terwijl hij met uitgebreide armen op haar toe wilde snellen, doch onhoorbaar en onwezenlijk als een vizioen was ze verdwenen. 
»Groote goden.... wat is dat____wat gebeurt 
er?« stamelde hij, in vertwijfeling rondziende. »Waarom treurt ze niet met mij over de vernietiging van mijn heerlijke illusie.... waarom verlaat ze me... 
nu----juist nu ?----En op het oogenblik, dat ik 
zoo hunkerde naar troost en opbeuring zat ze te lezen .... te lezen .... in een romannetje...!« 
Hij trad op de tafel toe, greep met zenuwachtige handen het boek, dat Hilda blijkbaar zoo geboeid had. Hij las den titel: 
Dr. E. T. REICHERT 
Hoogleeraar In de physlologle aan de Universiteit van Pennsylvanië 
Over meervoudige persoonlijkheid 
Was dat nu het boek, waarvoor z ij n belangen vergeten werden ? Een boek over physiologie ! Wat kon Hilda dat geleerde gedaas.'van dien Amerikaan-schen professor in 's hemelsnaam schelen? En toch