geconstateerd en gebruikt voor zijn organisatie. Dat wil zeggen, hij heeft het niet bedacht, maar zooals overal in de padvinderij, heeft hij waargenomen en heeft hij moeten volgen, omdat de jongens dien weg op wilden. 
Vreemdelingen in onze beweging zeggen soms: „wij houden niet van dat indiaantjespelen; wat heeft het voor goeds een jongen te leeren kampeeren, zijn potje te koken, te overnachten in de openlucht, zich zelf te leeren helpen in de voorziening van eenvoudige behoeften? Is dat alles niet wat opgeschroefde, dus valsche romantiek, overbodig in onze zoo welingerichte samenleving?" 
Maar, als wij aan romantische dingen doen en aan al dat andere, waarom doen wij dat dan? Niet omdat wij dat romantische zoo prettig vinden, omdat wij liever slapen in een tent dan in een huis of liever slecht eten met zand gebruiken, dan den maaltijd door de keukenmeid bereid, maar omdat dat alles uit de jongens zelf voorkomt, en dus tot hen spreekt, omdat wij, ook in dit opzicht, zijn de leiders eener jongenswereld. 
Toch mag niemand denken, dat het kampeeren en het potje-koken, dat dat nu het wezen der padvinderij is. Het is een middel; naar mijn persoonlijke meening een middel dat ge niet moogt afwijzen, maar waarmede de padvinderij volstrekt niet staat of valt. Het middel zult ge bijna overal in de padvinderij aantreffen en het zal daardoor dikwijls schijnen alsof er identiteit bestaat. Maar dit is niet zoo. Ik geloof dat ge dezen drang naar natuurleven niet kunt onderdrukken zonder schade te doen aan de zaak, maar de zaak zelve is zij niet. Die heeft, zooals ik nu niet nader zal behoeven te zeggen, een ruimer horizont!