105 
donder! — Nieuwe vuurstralen verspreiden zich; 
de hemel schijnt aan alle kanten te ontvlammen , 
gelijk het aangestoken kruit. Het donderend ge- 
luid verpoost niet meer; het gaat met eiken blik- 
semstraal opeenvolgend gepaard. Hoe loeit van 
verre de wind! — reeds buigt hij de toppen der 
hoornen; reeds kromt hij de stammen, reeds rukt 
hij die uit den grond! Grod ! welk een verschijnsel! 
— Zult Gij de aarde verdelgen ? — De bliksems 
verblinden het gezicht, de donders benemen het 
gehoor, de wind laat nauwelijks iets staande 
blijven. — Daar stroomt het water met gedruisch 
uit de wolken, het stort met groote druppelen op 
de aarde neder, het vloeit, het stroomt langs alle 
zijden heen. 
Verbazende werking der natuur! waarom zoo 
vol schrik en ontzetting ? — Vermetele, ondank- 
bare ! adem nu de gezuiverde lucht in; zie nu 
rondom u — en geheel de schepping zal uwe 
vraag beantwoorden. De zingende vogelen, het 
huppelende vee, de dartelende visch, de gedrenkte 
velden, de verkwikte planten , de gezuiverde 
lucht, de geheele natuur, ja, uw eigen vroolijk 
hart zal u zeggen, dat de God der liefde en der 
wijsheid door dit groote en verbazende werk een' 
onwaardeerbaren zegen aan de aarde en hare 
bewoners schenkt.