19 
en 't is dan ook geen wonder, dat onze buren en buurtjes 
reeds lang verlangd hebben naar dit feest. 
De kinderen hadden al een tijd geleden aan meester ge- 
vraagd, of die hun wilde helpen aan een mooi versje. Mees- 
ter heeft dat met pleizier gedaan en nu hebben zij dat versje 
keurig netjes op een velletje papier geschreven. Niet op 
een gewoon velletje papier, maar op een mooi vel met een 
kransje er om heen. 
Naatje, het oudste meisje, had voor grootvader een paar 
mooie pantoffels gewerkt. Voor geld uit haar spaarpot 
waren er zolen onder gelegd, zoodat het geheel en al een 
presentje van Naatje was. 
Jan, de oudste jongen, had iets voor grootmoeder willen 
meenemen, maar wat? Hij kon toch geen pantoffels bor- 
duren of kousen breien? En een presentje geven, dat hij 
in een winkel gekocht had, dat deed hij nu liever niet. 
Hij wou zoo graag eigen werk geven. Eindelijk had vader 
er iets op gevonden. Jan ging wat koperdraad koopen en 
eiken dag, als de school uit was, ging hij boven aan het 
werk. Gelukkig had hij vroeger van ijzerdraad al meer 
kooitjes gemaakt. Als hij 't nu voor 't eerst geprobeerd 
had, zou er niet veel van terecht gekomen zijn. 
Twee dagen voor het feest was de kooi af. ,/l)e kooi" 
zei .lan en 't was werkelijk een kooi ook. Een kooitje 
mocht men er niet tegen zeggen. ,/\Vat moet daar nu in, 
.lan" vroeg moeder. „Grootmoeder zelf toch niet?" zei 
vader lachende. „Wel neen, zei .Jan, ga straks een 
papegaai koopen, als gij het goed vindt. Gisteren ben ik 
al wezen vragen, wat die vogel kosten moet. ïk heb net 
genoeg in mgn spaarpot." Vader en moeder vonden het 
best en de vogel kwam in de kooi. Toen allen in het rij- 
tuig zaten, kwam de kooi bij Jan te staan.